ยังอยู่ในวันหยุดยาวต่อเนื่อง วันนี้ “อยู่บ้านดูหนัง” กลับมาเจอกันเป็นประจำทุกสัปดาห์ และเลือกสรรผลงานดีๆ มาให้เลือกชมกันด้วย ชอบแนวไหนตามไปดูกันเลย....

“คนดีแตก ปี 1”
แนว  ระทึกขวัญ   
นักแสดง ไบรอัน แครนสตัน, แอนนา กันน์, แอรอน พอล  
ผู้กำกับ วินซ์ กิลลิแกน                             
รีวิว วอลเตอร์ ไวท์ ครูสอนวิชาเคมีดวงตกที่พยายามประคับประคองชีวิตคู่กับภรรยา และดูแลลูกชายที่พิการ แต่ทุกสิ่งยิ่งแย่หนัก เมื่อวอลเตอร์ตรวจพบว่าเขาเป็นมะเร็งปอด เพราะเหลือเวลาดูโลกอีกไม่กี่ปี และไม่มีอะไรจะสูญเสียอีกแล้ว วอลเตอร์จึงใช้ความรู้ทางด้านเคมีที่เขาสอนมาผลิตยาเสพติด และขายให้แก่ลูกศิษย์คนหนึ่งของเขา เมื่อฐานะดีขึ้นไปพร้อม ๆ กับการใช้ชีวิตอย่างโกหก แต่วอลเตอร์จะไม่หยุดจนกว่าจะมีหลักประกันก้อนใหญ่ไว้ให้ครอบครัวก่อนเขาจากไป แม้จะต้องเอาชีวิตของทุก ๆ คนแขวนไว้บนเส้นด้ายก็ตาม 

“ยุทธการถล่ม บิน ลาดิน”
แนว แอ๊คชั่น/ระทึกขวัญ 
นักแสดง เจสสิก้า แชสเทน, โจเอล เอ็ดเกอร์ตัน, เจสัน คลาร์ค  
ผู้กำกับ แคธริน บิเกโลว์                             
รีวิว ภาพยนตร์สร้างมาจากเรื่องจริงเกี่ยวกับแผนปฏิบัติการปลิดชีพ ผู้นำการก่อการร้ายคนสำคัญอย่าง โอซามา บิน ลาเดน งานนี้ผู้กำกับสาวคนเก่งอย่าง แคธรีน บิเกโลว์ ที่ประสบความสำเร็จอย่างท่วมท้นจากภาพยนตร์เรื่อง “เดอะ เฮิร์ต ล็อกเกอร์” มานั่งแท่นผู้กำกับ แถมยังคว้ารางวัลจากนักวิจารณ์และจากหลาย ๆ สถาบันมาแล้ว เป็นการเล่าถึงการตามหาผู้ก่อการร้ายอันดับหนึ่งที่ทางการสหรัฐต้องการตัวมากที่สุด อุซามะฮ์ บิน ลาเดน ผู้ที่คนทั่วโลกต่างรู้จักดี มายา เจ้าหน้าที่ฝ่ายสืบสวนของซีไอเอได้เข้ามาสืบหาตัวการในเรื่องราวหลังเหตุการณ์ 9/11 หลังจาก อุซามะฮ์ บิน ลาเดน หายสาบสูญไป แม้หลายคนอาจคิดว่าสหรัฐอเมริกาอาจไม่มีวันตามจับตัวเขาได้ แต่ทว่าทีมสอบสวนของอเมริกายังคงทำหน้าที่ไล่ล่าผู้ก่อการร้ายและหาจุดเชื่อมโยงไปสู่ บิน ลาเดน ตลอดระยะเวลาหลายปี จุดผกผันและตัวสร้างความหวัง อยู่ที่การได้พบตัว อะบู อาห์เม็ด บุคคลซึ่งเป็นเบาะแสสำคัญในการสืบสาวไปถึง อุซามะฮ์ บิน ลาเดน และแผนการจู่โจมบ้านในแถบแอบบอตทาบัด ประเทศปากีสถาน ของ บิน ลาเดน ซึ่งคนทั่วโลกส่วนใหญ่ยังจำได้ดี และภาพเหตุการณ์ลุ้นระทึกตลอดเวลาโดยเฉพาะในช่วงท้ายของหนังที่บีบหัวใจจนไม่อยากกะพริบตาแม้แต่วินาทีเดียวที่คุณไม่ควรพลาดชม 

“นายอำเภอคนพันธุ์เหล็ก”
แนว แอ๊คชั่น
นักแสดง อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์, เจเนซิส รอดริเกวซ, รอดริโก ซานโตโร่ 
ผู้กำกับ คิมจีวุน                             
รีวิว อาร์โนลด์ แอ๊คชั่นสตาร์ระดับตำนานของวงการ กลับมารับบทพระเอกเต็มตัวครั้งแรกในรอบ 10 ปี ในหนังแอ๊คชั่นสุดมันระห่ำเมือง จากผู้สร้างไตรภาค “ทรานฟอร์เมอร์ส” และ “เรด” ซึ่งเป็นเรื่องราวของ เรย์ โอเว่นส์ เจ้าหน้าที่ตำรวจที่เคยทำผิดพลาดในอดีต เขารู้สึกผิดและตัดสินใจย้ายออกจากแอลเอ เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการเป็นนายอำเภอในเมืองโซเมอร์ตัน เมืองเล็ก ๆ ที่อยู่แถบชายแดนแต่ในขณะที่ทุก ๆ อย่างในชีวิตของ เรย์ ดูเหมือนจะไปได้ดี ความสงบสุขก็ถูกทำลายลงอีกครั้ง เมื่อ กาเบรียล คอร์เตส หัวหน้าแก๊งค้ายารายเบิ้มหลบหนีออกมาจากคุกพร้อมตัวประกัน และก็กำลังมุ่งหน้ามายังเมืองโซเมอร์ตัน ที่เป็นทางผ่านในการหลบหนีข้ามประเทศ เรย์จึงตัดสินใจลุกขึ้นมาเพื่อทำหน้าที่เป็นปราการด่านสุดท้าย

“โทริโกะ”
แนว  แอนิเมชั่น/แอ๊คชั่น/แฟนตาซี
เสียงพากย์ เรียวทาโร โอกิอะยุ, โรมิ ปาร์ค, อาซามิ ทาโนะ
ผู้กำกับ อากิฟูมิ ซาโกะ                            
รีวิว ผลงานเรื่องนี้สร้างจากหนังสือการ์ตูนสุดฮิตระดับท็อปทรี แห่งโชเนน จันพ์ กับภารกิจล่าวัตถุดิบทั่วสารทิศ เพื่อสร้างสรรค์เมนูอาหารสุดพิสดารนำโดย โทริโกะ เทพนักล่าอาหาร และ โคมัตสึ พ่อครัวคู่หูสุดซ่าแห่งยุคกูร์เมต์ ซึ่งเป็นยุคสมัยที่วิทยาการทางอาหารเจริญถึงขีดสุด วัตถุดิบอาหารแสนแปลกพิสดารกลายเป็นสิ่งมีค่ามหาศาล จึงก่อให้เกิดอาชีพนักล่าอาหาร และเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งระดับฟูลคอร์ส รวมทั้งต้องรับมือกับการคุกคามของสมาคมนักล่าอาหาร ที่ต้องการผูกขาดวัตถุดิบหายากทั้งหมดไว้แต่เพียงผู้เดียว จนกลายเป็นเรื่องราวผจญภัย และการต่อสู้สุดอลังการที่ไม่มีวันลืม ติดตามชมการผจญภัยและการต่อสู้ของพวกเขาที่จะทำให้ผู้ชมมันเต็มอิ่มกันได้แล้ววันนี้
หวังว่าน่าถูกใจสักเรื่องนะจ๊ะ!!.

นายหนุกหนาน

“ไพรัช สังวริบุตร” ศิลปินแห่งชาติ ปี 2547 หรือที่คนในวงการบันเทิงเรียกจนติดปากว่า อาหรั่ง, ปู่หรั่ง, หรือ ตาหรั่ง ผู้เปรียบเป็นพ่อพระของคนในวงการฯ ที่ต่างก็รักและเคารพท่านเสมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง “อาหรั่ง” เป็นผู้จัดละครโทรทัศน์ตั้งแต่ปี 2510 เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ผลิตภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่องแรก “ปลาบู่ทอง” ทางช่อง 7 สี ในนามบริษัทดาราฟิล์ม ต่อมาผลิตผลงานละครพื้นบ้านแนวจักรวงศ์ เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ยังผลิตผลงานประเภทวรรณกรรมสมัยใหม่ อาทิ ดาวพระศุกร์, ดอกโศก และได้ริเริ่มถ่ายทำด้วยระบบวิดีโอเทป และใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ในการถ่ายทำและตัดต่อ โดยใช้ชื่อบริษัท ดาราวิดีโอ ผลิตละครโทรทัศน์ให้กับช่อง 7 สีมาตลอด มีผลงานละครโดดเด่น ที่ยังอยู่ในความทรงจำของผู้ชมอาทิ คู่กรรม, สายโลหิต, แผลเก่า, สี่ยอดกุมาร, ขวานฟ้าหน้าดำ ฯลฯ

ปัจจุบันนี้ได้มอบหมายให้ลูกชาย 2 คน คือ “หลุยส์-สยาม สังวริบุตร” บริหารงานด้านละครในนามบริษัทดาราวิดีโอฯ และ “ลอร์ด-สยม สังวริบุตร” บริหารงานด้านละครในนามบริษัทดีด้า วิดีโอ จำกัด โดยลูกชายทั้งสอง ได้สืบทอดเจตนารมณ์ของผู้เป็นพ่อ ในการสร้างละครคุณภาพ และความมุ่งมั่นในการอนุรักษ์และสืบทอดวัฒนธรรมไทยอย่างสร้างสรรค์

แม้วัยจะล่วงเลยมาถึง 83 ปี แต่ “อาหรั่ง-ไพรัช” ก็ไม่ได้ทำตัวแก่ตามวัย ตรงกันข้ามจะคอยติดตามเทคโนโลยีใหม่ ๆ ที่ทุกวันนี้รุดหน้าไปอย่างรวดเร็ว เพื่อมิให้ตกเทรนด์ และเพื่อนำมาพัฒนางานด้านละครและงานบันเทิงทุกอย่างที่มีอยู่ในมือ ให้ทันสมัยอยู่เสมอ ด้วยผลงานศิลปะบันเทิงที่มากมายสุดจะพรรณนา ของศิลปินอาวุโสท่านนี้ ที่มีมาช้านาน และเป็นที่พิสูจน์ต่อสายตาประชาชนทั่วทั้งประเทศด้วยดีเสมอมา รวมทั้งบุคคลในหลายสาขาและวงการอื่น ๆ ชื่อ “ไพรัช สังวริบุตร” จึงอยู่ในใจของทุกคนตราบถึงทุกวันนี้

โดยเมื่อเร็ว ๆ นี้ “อาหรั่ง-ไพรัช สังวริบุตร” จึงได้รับรางวัลเกียรติยศด้านโทรทัศน์ ในงานนาฏราช ครั้งที่ 4 ท่ามกลางความปลาบปลื้มและยินดีจากบรรดาศิลปิน-ดารา และอีกหลายฝ่ายที่มาร่วมงานในวันนั้น ที่สำคัญ “อาหรั่ง-ไพรัช” เจ้าของรางวัลฯ ยังซึ้งไม่หาย.. บวกกับมีความในใจที่อยากจะบอกทุกคน

“จริง ๆ ในความรู้สึกของเรา ก็คนแก่ เขาเชิญไปแล้วก็ให้รางวัล ให้รางวัลแล้วเราก็กลับมันก็มีแค่เนี่ย เราคิดว่าคงเป็นอย่างนั้น ก็นัดกับลูก ๆ ว่าเดี๋ยวเราก็กลับไปกินข้าวกัน  พอถึงเวลาที่เราเดินออกไปหน้าเวที เห็นทุกคนในงานลุกขึ้นยืนแล้วปรบมือให้เรา เราตะลึงไปนิดนึง อึ้งเลย อยู่ในวงการมาจนอายุขนาดนี้ ไม่เคยเจอกับตัว ที่เป็นบรรยากาศแบบนี้ เขาทำให้เราถึงขนาดนี้เหรอ เขาให้เกียรติเรามาก ก็พยายามตั้งสติ แล้วจึงเดินไปรับรางวัล”

“วงการบันเทิงของเราดีอยู่อย่าง สิ่งใดก็ตามที่เขาจะมีอะไรต่อกัน แยกค่ายแยกอะไร แต่ในที่สุดก็มีความเอื้ออาทรต่อกัน เราแก่แล้วเขาก็ยังนึกถึงยังให้กำลังใจอยู่ สิ่งนี้เป็นสิ่งชื่นใจแล้วพาให้เรามีกำลังที่จะทำงานต่อไปอย่างมีคุณภาพและทันต่อเหตุการณ์ เนื่องจากเราอายุ 80 กว่าแล้ว เราก็ทำทุกอย่างเท่าที่คนบันเทิงเขาทำกัน เขามีทีวี เราก็มีทีวี เขาทำเพลงเราก็ทำเพลง เขาทำรายการเด็กเราก็ทำ เราทำทุกอย่างแต่คงไม่มีอะไรดีไปทุกอย่าง แต่เราก็สามารถทำได้โดยไม่ตกรุ่น อยากจะไปพร้อมกับเด็กเขาด้วย เขาไปถึงไหนเราก็ตามไป ขอให้บอกแล้วกันว่าจะไปพักตรงไหน (หัวเราะ) แต่เราเดินช้าหน่อย เนื่องจากเราเป็นคนแก่แล้ว ก็ได้แต่บอกอุปสรรคขวากหนามอะไรที่เราเคยเจอมา เหมือนเป็นเอนไซโคลปีเดียที่มาเปิดดู หรือว่าใครสงสัยอะไรเราก็อาจจะตอบเขาได้ แต่ว่าโลกมันกว้างนะ ทุกคนก็ต้องไปข้างหน้า เราอาจจะอยู่ตรงกลาง อย่าไปอยู่ล้าหลังแล้วกัน ค่อย ๆ ศึกษาระหว่างเด็กกับเรา ไปด้วยกันยังไงถึงจะดี”

“อาหรั่ง” จำได้มั้ยคะว่า ได้รับรางวัลอันทรงเกียรติ จากสถาบันและองค์กรต่าง ๆ กี่รางวัล “ประมาณ 100 กว่าเกือบสองร้อย ส่วนใหญ่เป็นรางวัลเกี่ยวกับผลงานที่ได้ทำมา และผลงานที่กำลังทำอยู่ เช่น ละครจักรวงศ์ เพลงการ์ตูนของไทย ซึ่งเราก็ภูมิใจทุกรางวัลที่เขามอบให้เรานึกถึงเรา  แต่เมื่อก่อนนี้จริง ๆ สิ่งที่เราภูมิใจครั้งแรกก็คือสื่อ เราคิดว่าสื่อทั้งหลายเขาก็มีอยู่หลายรุ่น บางคนก็เรียกเราว่าตาหรั่ง, ปู่หรั่ง  พอถึงเวลาเรามีผลงานดี ๆ เขาก็ช่วยกัน เวลาเขาเข้ามาสัมภาษณ์สีหน้าจะยิ้มแย้มแจ่มใส เป็นกันเอง เหมือนลูกหลาน  เหมือนเขามาคุยกับญาติผู้ใหญ่ มาเฮมาฮาตามเรื่อง อันนั้นเป็นส่วนที่เราภาคภูมิใจ บางคนก็เป็นใหญ่เป็นโตไป พูดถึงสิ่งที่เราภูมิใจที่สุดในตอนนั้นคือตอนทำละครคู่กรรม เราอยากให้เป็นละครที่เป็นทูตความสัมพันธไมตรีระหว่างประเทศด้วย  ตอนนั้นก็มีสื่อต่างประเทศจากญี่ปุ่น 3-4 ฉบับมาสัมภาษณ์ ตั้งให้ว่าเป็นบุคคลแห่งปี จริง ๆ เราก็อายนะ ไม่อยากจะเป็นหรอกบุคคลแห่งปี แต่ก็ภูมิใจที่เราทำมาแล้วทุกคนยอมรับเป็นประการแรก  ประการต่อมาก็มีรางวัลดาราทอง มีคนพูดว่าหลังจาก มิตร ชัยบัญชา ไม่มีใครได้ แต่เราได้รางวัลนี้เราก็ภูมิใจ”

อายุ 83 ยังทำอะไรคล่องแคล่วเหมือนคนหนุ่ม  มีเคล็ดลับในการดูแลสุขภาพยังไงบ้างค่ะ “ ก็ไม่มีอะไร จากข้างในไปถึงข้างนอก เราต้องทำใจเราก่อน พยายามทำให้เป็นพระบวชให้ได้ บวชตลอดชีวิตให้ได้  อย่าไปถือโกรธถืออาฆาตใคร แล้วเราก็จะสบายตัว เราไม่มีศัตรูภายใน จากนั้นก็คือภายนอก มีอะไรก็รีบเคลียร์ซะ อย่าไปโกรธไปเกลียดอะไรกัน อย่าไปนินทากัน ไปทะเลาะกันจนถึงลงมือลงไม้ ติดคุกติดตะราง อันนั้นคือเป้าหมายที่ไม่ดีเลย เวลาเขาโกรธเรา ๆ ก็ไม่โกรธ เดี๋ยวเขาก็เลิกโกรธไปเอง อันนี้เป็นสิ่งสำคัญในชีวิตของคนเราทั้งหลาย ถ้าเรานั่งอยู่คนเดียวเราจึงจะรู้ ถ้านึกลำดับความแล้วจะรู้ว่าเรามาถึงขั้นไหน เราทำตัวได้แค่ไหน เราหลบหลีกอุปสรรคขวากหนามได้ยังไง แล้วก็มาถึงอาชีพของเรา อาชีพของเราเป็นอาชีพที่วิเศษที่สุด มีคุณวิเศษที่สุดคือไม่มีบาป ไม่มีกรรม มีแต่ให้ ให้ในสิ่งที่เขาอยากได้ เพราะฉะนั้นเราจงซื่อสัตย์กับอาชีพของเรา และเราก็ต้องพยายามรักษาตัวเราไว้บ้าง เพื่อจะให้ตัวเองมีชีวิตยืนยาว จะได้ไปทำบุญทำทานให้ได้เยอะ ๆ”                

อยากให้ “อาหรั่ง” ฝากอะไรถึงคนในวงการบันเทิงสักนิด  “ในฐานะที่เป็นผู้สร้าง ก็ขอเอาความในใจไปถึงผู้สร้างใหม่ ๆ ถึงคนรุ่นใหม่อยากจะบอกกับเขาว่า เรามีความภูมิใจกับเขามาก เพราะเราได้ดูสิ่งที่เขานำความเจริญมาสู่วงการมากมาย แต่ละที่แต่ละส่วน คนพวกนี้มีความรู้และใฝ่หาความรู้ตลอด ความรู้ในโลกนี้ตอนนี้กำลังหาได้ง่าย ๆ กูเกิ้ลอะไรก็มี เรามีความภูมิใจมาก แต่ถ้าในวงการแสดง วงการละคร เรารู้สึกว่าเป็นธุรกิจเยอะ แล้วมันมีความวุ่นวายอยู่เยอะ ความซื่อสัตย์ต่อกันต่อหน้าที่น้อยลงนิดนึง อยากให้พยายามปรับตัวว่าอย่าเป็นธุรกิจหรือเป็นการค้ามากมาย ให้เอาศิลปะสักครึ่งหนึ่ง ในส่วนนี้เราพอจะอะลุ้มอล่วยกันก็ให้เวลากันบ้าง คนที่ทำงานศิลปะแล้วถูกล็อกด้วยเวลา งานศิลปะก็จะไม่ได้เต็มที่ และขอให้เสร็จเป็นอย่าง ๆ อย่าไปคว้าโน่นคว้านี่ ความคิดความสามารถพวกเราเก่งมาก ถ้าสมัยก่อนเราจะต้องเอาคนไปฝึกก่อนที่จะแสดง ไปหัดทำอย่างนั้นอย่างนี้ เดี๋ยวนี้ไม่ต้องเขาเดินเข้ามา ถามคุณเรียนอะไร ทำงานอะไร เสร็จแล้วคุณลองแสดงตรงนี้ได้มั้ยทันที อันนี้ขั้นตอนถูกลัดไปแล้ว”

แต่นักแสดงบางคนเขาถือคติ “น้ำขึ้นให้รีบตัก” ... “ดีสำหรับตัว แต่ให้เอื้อกับวงการบ้าง ขอให้เป็นนักแสดงที่ซื่อสัตย์กับหน้าที่ จะเชื่อไม่เชื่อ.. อันนี้ทำให้อายุการแสดงสั้น เพราะคุณเอาธุรกิจนำ เราต้องเอาความซื่อสัตย์นำ และทำให้เต็มที่ อย่างเบิร์ด-ธงไชย เวลาเขามาเล่นละคร เขาจะตรวจหมดเลย ผู้กำกับของชั้นเป็นยังไง แล้วเขาก็จะดูคนข้าง ๆ ที่เล่นละคร งานทุกอย่างเขาทำให้ดูน่าอยากทำ เขามีความดีตรงนี้เขาถึงเป็นดาราระดับนี้มาได้อย่างยาวนาน ไม่เหมือนคนอื่นไปแล้ว เดี๋ยวจะไปรับงานโน้นงานนี้ เบิร์ดเขาจะทำให้ทุกคนมีความสุขกับการทำงาน ถ้าทุกคนทำได้อย่างนี้นะ งานจะไปไวมาก”

สุดท้ายนี้ขอขอบพระคุณ “อาหรั่ง-ไพรัช” ที่สละเวลาอันมีค่า ให้เราได้มานั่งคุยแบบกันเอง ณ บ้านดอย โรงถ่ายลาดหลุมแก้ว.

“ปรางค์ ปิ๊กมี่”

“ธนเวทย์ สิริวัฒน์ธนกุล” หรือ แก๊ป นักแสดงหนุ่มขวัญใจหลาย ๆ คนที่ตอนนี้นอกจากงานแสดงแล้ว หนุ่มคนนี้หันมาจับธุรกิจกระดาษห่อของขวัญที่ไม่เหมือนใครที่ชื่อว่า “อะ พีซ ออฟเปเปอร์” กระดาษห่อของขวัญที่จะเปลี่ยนพฤติกรรมของเรา ให้หันมาใส่ใจกระดาษห่อของขวัญกันมากขึ้น เรียกว่าเป็นหนุ่มอาร์ติสต์ที่คิดช่วยโลกอีกคนหนึ่งด้วย แหม...ไอเดียเก๋ไก๋ขนาดนี้เราต้องขอคิวมาพูดคุยกันเสียหน่อยแล้วว่ามันมีที่มาที่ไปอย่างไร เท่านั้นยังไม่พอ วันนี้หนุ่มแก๊ป ยังเปิดใจถึงแฟนสาว ว่าอีก 2 ปี ไม่แน่มีข่าวดีนะจ๊ะ เอาละ...เราว่าไปคุยกับหนุ่มแก๊ปกันเลยดีกว่า

“เส้นทางบันเทิง”

ย้อยรอยเส้นทางวงการบันเทิงของแก๊ปเสียหน่อย เข้าวงการนี้มากี่ปีแล้ว? “เข้าวงการมาประมาณ 3-4 ปี ที่เข้ามาเล่นละครกับโพลีพลัส แต่ก่อนหน้าที่จะมาโพลีพลัสก็มีโฆษณาโน่นนี่นั่นบ้าง แล้วก็มีเล่นหนังขาว-ดำ ประมาณอินดี้ ๆ หน่อยเรื่องนั้นคนได้ดูน้อยเรื่องที่ทำให้คนรู้จักเรื่องแรก ๆ เลยคือบ่วงร้ายพ่ายรัก เรื่องนี้มาประมาณ 6 ตอน แต่ที่ทำให้คนรู้จักเยอะเลยคือ คู่แค้นแสนรัก และเรื่องล่าสุดที่เล่นไปคือ ตะวันทอแสง ส่วนงานพิธีกรก็เป็นของทาง ไทยพีบีเอส ก็มีความสนใจมาทำงานในทางพิธีกรเหมือนกันครับตอนนี้”

แก๊ปตั้งใจที่จะเข้ามาในวงการนี้ตั้งแต่แรกเลยหรือเปล่า?

“ก็เริ่มต้นด้วยการที่ผมเล่นละครเวทีของสถาปัตย์ก่อน ผมสนใจการแสดงตั้งแต่แรกนะ แต่ตอนที่เล่นละครเวทีของคณะ ตอนนั้นรู้สึกเสียใจนะ เพราะได้เล่นเป็นตัวชาวบ้านที่ไม่มีใครเห็น ซึ่งคนดูก็จะไม่รู้ว่ามันเล่นด้วยหรือ ประมาณทั้งเรื่องพูดอยู่ประโยคเดียว ตอนนั้นเป็นเรื่อง อาละดิน จำได้ว่าพูดอยู่ว่า เฮ้ย อาละดิน มันหายไปไหน แค่นั้นแหละ แต่ตอนนั้นเพิ่งเข้าปีหนึ่งเอง แล้วพอเข้าปีสองก็ไม่ได้เล่น เพราะว่าช่วงนั้นไปต่างประเทศกับพ่อ แต่พอปีสามก็ตั้งใจว่าอยากจะเล่นอีก ก็ไปคัดตัวเลย ตอนนั้นเป็นเรื่อง เจมส์บอนด์ 007 ตอนแรกเหมือนจะได้เล่นไม่ใช่ชาวบ้านแล้ว เหมือนจะได้เล่นเป็นนายกรัฐมนตรีของอังกฤษ เหมือนจะได้ เหมือนจะได้ ก็ไม่ได้อีก เขาก็ให้ผมไปเล่นเป็นชาวบ้านอีก แต่พอสุดท้ายเขาก็ให้เล่นเป็น เจมส์      บอนด์  007  เลย แต่เปิดมาฉากแรกโดนยิงตายเลย แล้วก็กลับเข้าหลังฉาก เปลี่ยนเสื้อผ้า มาเกิดใหม่เป็นชาวบ้านต่อ (หัวเราะ) แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เล่นแค่ 2 ปี ก็รู้สึกว่ามันยาก อาจจะไม่ใช่ทางเราเพราะว่าเขาเป็นคอมเมดี้หรือเปล่า เรารู้สึกว่ามุกอะไรก็ไม่ได้ ตอนนั้นคงเล่นห่วยมาก ไม่ขำ

ตอนนั้นคิดว่าการแสดงมันเป็นอะไรที่เราสนใจ เราอยากจะทำมันให้ได้ แต่ว่ารอบข้าง เพื่อนๆ ทำให้เรารู้สึกได้ว่า เราคงทำไม่ได้ เราก็เก็บตรงนั้นมา คือตอนนั้นอาจารย์ก็บอกว่า ถ้าคุณจะไปทางนี้ผมว่าไม่น่าได้นะ มันยาก แต่เรารู้สึกว่าเราเชื่อในบางอย่างที่เราอยากทำ เราก็เก็บของเราเงียบ ๆ ไป”

พอได้ฟังแบบนั้นแล้ว อึดไปเรียนการแสดงอะไร เพิ่มไหม?

“ก็ไม่ได้ไปเรียนตอนนั้นนะ แต่พอดีว่าได้เข้าไปเขียนบทที่เอ็กแซ็กท์ เพราะว่าชอบเขียน ก็ไปเขียน รักแปดพันเก้า แต่ทำได้แค่ 2 อาทิตย์เอง เพราะว่างานมันหนัก และระหว่าง          ทำก็ได้เจอพี่กลุ่มหนึ่ง กลุ่มเล็ก ๆ ที่เขาทำละครเวทีชื่อ แปดคูณแปด ก็ได้เล่นอยู่แบบ 4-5 เรื่องก็เริ่มจากตรงนั้นเลย พี่ ๆ เขาสอน จากที่เราไม่รู้เรื่องอะไรเลย ก็เริ่มที่จะได้เรียนรู้ ถึงแม้เงินมันจะน้อยมาก แต่เราก็ได้ทำในสิ่งที่เราตั้งใจอยากจะทำ

ตอนนั้นเรียนจบก็จะหางานประจำทำไปด้วย แล้วพอเลิกงานก็ไปซ้อมละคร แล้วที่น่าแปลก เราไปแบบไม่คาดหวังอะไรมาก แต่สิ่งที่ผมเล่นมันมีสิ่งเชื่อมโยง ทำให้ผมได้งานอะไรบางอย่างมาตลอด พอเรื่องที่ 2 ที่เล่นได้ไปแคสโฆษณา แต่ไปออกสิงคโปร์ พอเรื่องที่ 3 ก็โชคดีได้ไปเล่นหนังอินดี้ และอีกเรื่องถัดมาได้ลงโฆษณาในนิตยสาร จากตรงนั้นทำให้คุณนิด (อรพรรณ วัชรพล) เห็น ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเขาเห็นอะไรเหมือนกัน

แล้วตอนที่ไปแคสที่โพลีพลัส ก็ไม่ได้หวังอะไรเลยนะ เพราะว่าเคยไปแคสโฆษณามาแล้วก็ไม่ได้ ก็เลยไปแบบไม่ได้หวังอะไร แล้วตอนนั้น 26-27 แล้ว คือเราเข้าช้ากว่าคนอื่น คือตอนทำงานโฆษณาเราก็เจอดาราเยอะนะ เห็นเขาเราก็มามองตัวเองว่า อืม..วงการนี้อาจจะไม่ใช่ที่ของเรา เราก็ก้มหน้าก้มตาทำงานเราไป แล้วพอไปแคสก็อย่างที่บอกไม่หวังอะไรเลย แต่ดันได้ (หัวเราะ) แล้วพอเข้าเซ็นสัญญา 6 เดือนแรกก็ไม่มีงานอะไรเลย แต่ผมก็ยังทำงานประจำอยู่ แล้วก็คิดว่ามันคงจะเป็นอย่างที่ผ่านมานั่นแหละ เพราะว่าเราแก่แล้ว แต่พอสักพักก็มีละครเข้า ก็ทำให้มีคนรู้จักมากขึ้น ถึงตอนนี้แหละครับ คือเส้นทางของผมไม่ได้ง่ายเลยกับวงการนี้ แล้วก็เข้าใจสัจธรรมของวงการด้วยว่ามันเป็นยังไง คือเรามองเห็นอยู่    ก็เลยต้องแปลนทำอย่างอื่นควบคู่ไปด้วย”                

“กระดาษห่อของขวัญ”

วันนี้เลยมาทำกระดาษห่อของขวัญขาย?

“คือด้วยที่ผมอยากจะทำแบบดีไซน์อยู่แล้ว ก็มองในตลาดว่าจะทำอะไรดี แต่ตั้งโจทย์เลยว่า อยากจะทำอะไรที่มันรักโลก ช่วยโลก ก็มองหาในท้องตลาดทำอะไรดี ก็มองหาไปเรื่อยก็เจอกระดาษห่อของขวัญ ที่ยังไม่มีดีไซน์สวย ๆ แล้วอีกอย่างบวกกับเรื่องต้นทุนอะไรก็ยังสามารถที่จะควบคุมได้ และเป็นงานกราฟิกที่เราถนัด หมึกก็เป็นถั่วโลกที่สลายได้ไม่ทำร้ายโลก และมองว่าพฤติกรรมคนส่วนมาก พอได้ของของขวัญก็จะฉีกทิ้งเลย คือกระดาษห่อของขวัญมันอายุสั้นมาก น่าสงสารก็มาคิดทำไงดียืดอายุให้มันยาวขึ้น ต้องให้คนเอามาใช้ซ้ำได้ด้วย ก็เลยทำลายบุให้มัน คืออย่างน้อยจากกระดาษห่อของขวัญก็ยังแปลงมาเป็นกระดาษโน้ต     ได้ หรือว่าเอามาเป็นปกสมุดก็ได้ หรือว่าพับเป็นซองจดหมาย และในอนาคตจะเป็นเคสโทรศัพท์ด้วยครับ”

กระดาษของเรามีแบรนด์เป็นของตัวเองไหม?

“มีครับชื่อว่า  อะ พีซ ออฟ เปเปอร์ (a piece(s) of paper) ผมใส่เอสในวงเล็บด้วย ผมเชื่อว่า กระดาษห่อของขวัญมันต้องมีค่ามากกว่าหนึ่ง เลยใส่เอสเข้าไปอีกตัว เพราะว่าเราเอามาใช้ได้หลายครั้ง คือจริง ๆ ผมก็อยากจะทำอะไรเพื่อสังคมด้วยก็แฝง ๆ เข้าไปครับ”

“หญิงเดียวในดวงใจ”

ขอถามเรื่องความรักหน่อยตอนนี้ความรักเป็นไงบ้าง?

“ก็ดีครับ แฟนผมก็เป็นหุ้นกระดาษห่อของขวัญนี้แหละครับ”

ข่าวว่าคบกันมานานแล้วด้วย?

“ครับ คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนตอนนี้ก็ 11 ปีแล้วครับ เขาเป็นคนดีน่ารัก การที่เราอยู่ด้วยกันความเข้าใจสำคัญที่สุด ผมว่าเขาเป็นคนที่เข้าใจ เขาไม่เยอะ ไม่วุ่นวาย ไม่แบบเรื่องเยอะ เข้าใจเรา เขามีมุมมองที่ดี ส่วนเรื่องทะเลาะไม่ค่อยมีเลยครับ แต่พอมาทำงาน ทำธุรกิจด้วยกันก็มีทะเลาะกันบ้าง (หัวเราะ) แต่เราก็เข้าใจเราทะเลาะในเรื่องแชร์ความคิดกัน ไม่เคยทะเลาะกันหนัก ๆ เลย แต่ก็ไม่ได้ราบเรียบตลอด มันก็มีขึ้น ๆ ลง ๆ ตามชีวิตนั่นแหละครับ”

แก๊ปเป็นคนให้ความสำคัญกับความรักไหม?

“ให้ครับ ให้ความสำคัญมากขึ้นเรื่อยๆ ผมไม่รู้พอชีวิตเราโตขึ้นในแต่ละช่วงชีวิตเราความคิดเราจะเปลี่ยนไปเอง ผมก็ย้อนกลับไปเมื่อ 5 ปีที่แล้ว ผมไม่คิดเรื่องแต่งงานเลย ผมยังเฮฮากับเพื่อน ทำงานหนักมากจนไม่ได้เห็นเขาเท่าไร เมื่อก่อนเป็นอย่างนั้น แต่พอเวลาผ่านไปเรามองวันนี้ เออมันสำคัญ มันเป็นช่วงเวลาที่เรามองหาคนที่จะไปด้วยกัน ดูแลกันไป”

แล้วจะแต่งเมื่อไร?

“ก็ยังไม่ทราบครับ แต่อาจจะอีก 2 ปีครับ เพราะว่าเราคบกันมานาน และอีกอย่างอายุเราก็มากขึ้นเรื่อย ๆ ก็ถึงเวลาแล้วล่ะครับ”

เป็นหนุ่มนักอนุรักษ์อีกคนที่เราเชื่อว่าหลาย ๆ คนก็คิดแบบหนุ่มคนนี้ และเราเองก็อยากจะให้น้อง ๆ คิดช่วยโลกกันเยอะ ๆ เพราะเราได้เห็นกันมาหลายครั้งแล้วว่า ธรรมชาติของโลกเราเปลี่ยนไป ภัยธรรมชาติน่ากลัวขึ้นทุกวัน เพราะฉะนั้นหันมาช่วยกันเถอะเพื่อโลกของเรา.

กาญจนา สิทธิเม่ง : รายงาน

จากเรื่องราวตำรวจไทยยุคไฮเทค พ.ต.ท.ธานินทร์ จินดามณี รอง ผกก.สส. สภ.โคกศรีสุพรรณ จ.สกลนคร สร้างความฮือฮาใน สังคมสื่อออนไลน์ ใช้ไหวพริบแกะรอยตรวจสอบข้อความของหญิงวัยรุ่นชาวไทย ที่สมัครเป็นเพื่อนทางเฟซบุ๊ก เมื่อวันที่ 14 พ.ค.56 โดยขอความช่วยเหลือมาจากแดนไกลประเทศเกาหลีใต้ อ้างว่าถูกญาติชักชวนมาทำงานที่ร้านนวดแผนไทยในกรุงโซล พ.ต.ท.ธานินทร์ สื่อสารทางไกลกับเด็กสาวที่ไม่รู้จักผ่านทางเครือข่ายสังคมออนไลน์ไม่ว่าจะเป็น เฟซบุ๊ก และ ไลน์ เมื่อได้ข้อมูลครบถ้วนแล้วจึงแจ้งเบาะแสให้กับ พล.ต.ต.ชวลิต แสวงพืชน์ ผบก.ปคม.

กระทั่งมีการประสานกับหลายหน่วยงานรวมไปถึงตำรวจประเทศเกาหลีใต้ จนติดตามไปช่วยเหลือกลับมาเมืองไทยได้สำเร็จ พร้อมขยายผลสืบสวนดำเนินคดีกับผู้เกี่ยวข้อง บรรดาผู้ติดตามข้อมูลทางโลกออนไลน์ถึงกับยกย่องให้ พ.ต.ท.ธานินทร์ เป็นฮีโร่บ้างก็ตั้งฉายาว่า “นักสืบไฮเทค”

มารู้จัก รองฯธานินทร์ ว่าเขาเป็นใคร พ.ต.ท.ธานินทร์ เกิดวันที่ 16 มี.ค. 2510 เป็นชาวจังหวัดนครศรีธรรมราช จบมัธยมต้น-ปลาย รร.ปากพนัง รร.ตำรวจภูธร 9 (ยะลา) รุ่น 36,นิติศาสตร์ มสธ.,นายร้อยอบรม กอน.รุ่น 3 เป็นพลสำรองพิเศษ ลูกแถวงานป้องกัน - ส.ต.ต.เป็น ผบ.หมู่ นปพ.สภ.อ.ลำทับ จว.กระบี่, ติดยศว่าที่ ร.ต.ต. เป็น รอง สวส.สน.พญาไท,รอง สวส.สภ.กุดบาก จว.สกลนคร,นว.ผบก.ภ.จว.สกลนคร, สวส.สภ.อ.บ้านกลาง,สวส.สภ.อ.เมืองนครพนม,พงส.(สบ3) สภ.อ.เมืองนครพนม, พงส.(สบ3) สภ.กุดบาก เพื่อนร่วมรุ่น กอน.3 พ.ต.อ.สมคิด ดำเกลี้ยง ผกก.สภ.กะปาง พ.ต.อ.ไพรัตน์ ไพพรรณรัตน์ ผกก.สภ.คลองวาฬ

วิสัยทัศน์การทำงาน “ยึดประชาชนเป็นศูนย์กลาง นำเทคโนโลยีมาใช้ เพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงโดยเฉพาะเออีซี”.